Page 16 - cirakat
P. 16

където към пладне добитъка се притайваше под върбите
                       и ракитите а говедарчетата се пляскаха в студените вирове
                       на Драговищица. Обаче не той, а чорбаджи Петко опреде­

                       ляше къде, на кое място ще изкарва добитъка и Иван
                       изпълняваше заповедта му.
                               -  Говедата ще закараш в Кремиково. Там нема мно­

                       го трева, но трябва да си раздвижат малко краката, нали
                        знаеш, че отдавна не са излизали? И внимавай, да не ги
                       държиш цел ден без вода. Към обед ги закарай и напой
                        на реката при Райчиловската долина, - заповяда му
                        чорбаджи Петко.
                               - Добре, разбирам - отвърна чиракът.
                               В Кремиково го посрещнаха другарите Тошко, До­

                        бри, Атанас и Любен, които преди него бяха изкарали
                        говедата на паша. Малко по-късно пристигнаха Гошо,
                        Васко и Митко. Между всички говедарчета само Иван
                        беше чирак или измикяр, както му казваха, докато остана­

                        лите пазеха собствения си добитък. В началото му беше
                        много тежко, защото момчетата не го приемаха, гледаха
                        го с подемех, с подозрение. Иван това го чувствуваше.
                        „Ето го, пристига „дивото“, вижте иде Петковото
                        измикярче!“ - говореха момчетата. Иван скърцаше със
                        зъби, стискаше юмруци, обаче не се караше с тях, не
                        смееше. Те бяха много, а той сам. Но това не трая
                        дълго, полека, полека и те го приеха като свой другар,
                        сдружиха се с него.
                                -  Хей, чирак, ела бързо на сенка, какво се мъкнеш
                        като пребито куче? - повика го Любен, малко по-възра­
                        стен от другите момчета.
                                Оше при първите срещи Иван разбра, че Любен бе­
                        ше главен между говедарите, по-голям от всички,
                        по-сериозен и той често пъти сърдито и надуто издаваше
                        заповеди да му връщат и пазят говедата. Челото му беше
                        високо, а част от косата извита назад, като че ли го
                        близнала крава. За тази негова коса имаше цяла приказка.
                        Разказваше се, че когато се родил, майка му изкарала
                        кравите да напои, а люлката, в която спал Любчо, сложи­
                        ла до коритото на бунара. Когато тя вадила кофата,
                        една от кравите се приближила до люлката и близнала с
                        езика си бебето по главата. Затуй сега косата му е
                        дръпната нагоре. Иначе Любен беше лично момче, със
                        сини очи, кръгло лице и необикновено дълги ръце. Но
                        ог тези ръце, от гърдите и раменете му се очертаваха



                       16
   11   12   13   14   15   16   17   18   19   20   21